സ്ഥലം രാജസ്ഥാനിലെ വ്യവസായ നഗരം
ഓഫീസ് വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് അഞ്ച് കിലോമീറ്ററോളമുണ്ട്. സ്കൂട്ടര് സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്യുമ്പോള് പിന്നില് നിന്നൊരു ശബ്ദം.
"ഭായ്സാബ്, ഏക് ലിഫ്റ്റ് ചാഹിയേ?"
"ആയിയേ"
അയാള് പിന്നിലിരുന്നു. സഹപ്രവര്ത്തകന് ദേവിശങ്കര് ശര്മ-
കുറച്ചു ദൂരം പോയികഴിഞ്ഞപ്പോള്
"ഭായ്സാബ്, ഏക് മിനിട്ട്"
അയാള് സ്കൂട്ടറില് നിന്നിറങ്ങി.
റോഡരികില് നിന്ന് കൈകൂപ്പി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു. പിന്നെ വന്ന് സ്കൂട്ടറിന് പിന്നില് കയറി.
ഏതെങ്കിലും ക്ഷേത്രം ആകും
ഇവര്ക്ക് നഗരപ്രാന്തങ്ങളില് വെറുതെ കിടക്കുന്ന കോണ്ക്രീറ്റ് കെട്ടിടത്തിലെ ഒരു മുറിയില് പോലും ദേവപ്രതിഷ്ഠകള് ഉണ്ടല്ലോ?
പിന്നീട് ഒന്നോ രണ്ടോ മാസങ്ങള് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഒരു ദിവസം അയാള് എന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ പിന്നില് കയറി.
അയാള് ബൈക്ക് കൊണ്ട് വരാത്ത ദിവസം.
അതേ സ്ഥലത്ത് അയാളിറങ്ങി കൈകൂപ്പി തൊഴുതു തിരിച്ച് സ്കൂട്ടറില് കയറിയപ്പോള് ഞാന് തിരക്കി
"അവിടെ ഏതാ പ്രതിഷ്ഠ-?
ഹനുമാനോ ഗണപതിയോ?"
അയാള് ചിരിച്ചുഎന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
അത് ക്ഷേത്രമല്ല ഭായിസാബ്, അതറിയില്ലേ ഇവിടുത്തെ മഹാരാജാ ഭീംസിംഗ് ഹോസ്പിറ്റല് (സര്ക്കാരിന്റെ ജില്ല ഹോസ്പിറ്റല്)"എന്റെ ഈ 'അസ്പതാല് ദൈവം'
ആ ദൈവം കനിഞ്ഞാല് അസുഖങ്ങള് ഒന്നും വരില്ല.എനിക്കും - കുടുംബത്തിനും-
"ലോകത്തിലേറ്റവും ശക്തിയുള്ള ദൈവം അതാണ്.
മതവും ജാതിയും ഇല്ലാത്ത ദൈവം-
ആശുപത്രിചെലവുകളുടെ ഭീമസേനനെ ഓര്ത്താല് ആ ദൈവത്തെ താനേ വണങ്ങിപോകും
എനിക്കും ആ മതേതരദൈവത്തെ ഇഷ്ടമായി-മനുഷ്യജാതിയില് പിറന്നവര്ക്കും ഇഷ്ടമാവും - തീര്ച്ച
(ഏപ്രില് നാലിലെ രാഷ്ട്ര ദീപികയില് ഈ കുറിപ്പു വന്നപ്പോള് )
